Merlie Carrasca, who lives in Dubai
Working so diligently, no word of a lie
Lives with many others, and her Ate Joy
Declining to date a certain boy

She managed to get herself a free PDA
A company benefit for employees who stay 
Unlikes MSN, which they block from their use
In fear computer priviledges would be abused.

Without a connection on her computer at home
It's gmail or PDA (she might have a phone)
But she does her best to stay in touch 
Except when she is taking her lunch

She's oh so patient when it comes to love
Finding a personality that fits like a glove
Til the day when she meets Mr. Understanding
It's not that her standards are over-demanding. 

Her character of kindness is something to behold
Her persistent spirit is of the perfect mold
Somedays I feel bad for ranting too much
About me, my issues, my life and the such.

So this holiday time away from her folks 
Should not be a stick between her spokes
Two air-filled tires and legs in motion
She's peddling through life, this is my notion

And now I am running out of words to rhyme
And out of the window slips the luxury of time 
I hope that she found just a bit of the cheer
That some of us experience this time of the year

Merry Christmas and a Happy New Year, Merlie. :c)

-Quincy

HARRY POTTER.... Ang gwapo talaga ni harry potter..... grabehhhh!!!!

My Favorite Cartoon Character...

TAZMANIAN DEVIL

Hindi naman siya guwapo. Actually, di naman talaga ako mahilig sa guwapo. Wala nga akong hinahangaan sa kanya, siguro yung mata niya. Siguro, yung pagiging magaling niya sa drawing and mechanical stuff. Pero, sa tingin ko, hindi yun sapat para magtagal ang kabaliwan ko ng almost four years.

Sabi nila, mabait naman daw yun. Hehe. Oo nga, sa kanila lang. Pagdating sa akin, isa siyang antipatiko! Mabibilang ko kung ilang beses na niya akong sinigawan. E siya yung tipong tahimik lang, mahirit pero hindi loud. Aba, nasigawan ako. E ako naman yung tipong ayaw ng sinisigawan. Matagal na dapat akong na-turn off sa kanya, pero hindi pa rin.

Mabibilang ko din sa isang kamay lang kung ilang beses niyang sinabi ang pangalan ko. Sa mag-a-apat na taon, 4 na beses pa lang niyang sinasabi yung pangalan ko. Pag tinatawag niya ako, “oi” ang sinasabi niya. Hay naku. E ako din yung tipong naiinis kapag ganun. May pangalan ako, iyon dapat ang tawag sa akin. Matagal na dapat akong na-turn off, bad trip.

Masasabi ko namang magka-frequency kami kahit papaano. Nakakapagtawanan naman kami. Pero, pagdating sa mga bagay na gusto ko talaga, ayaw niya o kaya, di niya masakyan. Tama ba namang laitin ang laing? Taga-Bicol ako e. Sa music din, mahilig siya sa pop, mahilig ako sa alternative. Pati team ng basketball, magkaaway kami. At dun din sa paborito kong tula na ginawa ni Alejandro Abadilla, hindi niya rin masakyan, pinagtawanan pa niya. Matagal na talaga dapat akong na-turn off, hay.

Ang dami kong ginawang bagay na hindi ko akalaing gagawin ko para sa isang tao. Hindi naman sa humihingi ako ng kapalit. Pero sana na-a-appreciate man lang niya yung mga ginagawa ko. Nung inaantok siya, binigyan ko siya ng unan at higaan. Nung hindi maganda ang pakiramdam niya, inalagaan ko siya. Hindi ko nga pinagsisilbihan ng tubig yung mga magulang ko, pero siya pinainom ko. Yung mga maliliit na bagay na ganun. Pero kahit isang beses, wala akong narinig na “thank you” o “salamat” sa kanya.

Siguro iniisip ninyo, ang tanga-tanga ko no? Hehe. Wag kayong mag-alala, iniisip ko din yun sa sarili ko. Aware ako sa bagay na yun. Alam ko namang wala kaming potensyal e, kahit sinasabi ng mga tao na may pag-asa. Hay, bahala sila. Hindi ko naman kasi crush yun. Wala akong hinahangaan sa kanya. Wala akong gusto sa kanya, kasi obvious naman sa mga naisulat ko na, hate ko siya. Hindi ako infatuated. Kasi kapag infatuation, may dahilan, pero ako, wala. Lalo namang hindi ko siya mahal, hindi pa ako nasisiraan ng ulo at hindi naman kami close. Paano ko siya mamahalin kung hindi ko siya kilala? Hindi ko nga lang alam kun ano ‘to at bakit ako nagkakaganito.

Siguro friendship ang habol ko sa kanya. Ang dami kong gustong itanong sa kanya. Ang dami nang pagkakataon, pinalipas ko lang. Gusto kong malaman kung bakit ayaw niya akong kausapin. Gusto kong malaman kung bakit siya ganoon sa akin. Ayokong gawin niyang rason na dahil naiilang siya dahil aasarin kami. Pakiramdam ko, hindi yun ang dahilan. Mas tatanggapin ko pa kung ang sasabihin niya, dahil hindi lang talaga niya ako trip bilang tao.

Dalawang beses na niya akong napaiyak. Yung una, depressed na talaga ako tapos siya yung nag-trigger para maiyak na talaga ako. Yung pangalawa, tears of joy. Sa nasabi ko nga kanina, never siyang nag-thank you sa akin. At sa pagkakataon na iyon, nag-thank you siya. Napatalikod na lang ako pagkatapos niyang tawagin yung pangalan ko, sabay “thank you” at abot ng gamit na hiniram niya. Namalayan ko na lang na tumulo na yung luha ko. Hay, sa wakas, with a smile, yun ang naramdaman ko.

Ayun. Sabi ko sa inyo, nag-iiba ako kapag siya na ang pinag-uusapan. Lahat ng kadramahan na mahuhukay sa kaloob-looban ko, mailalabas. Bad trip. Pinagtatawanan nga ako nung isa kong kaibigan. Pero ewan ko, iba lang talaga siguro siya.

Planado na ngang talaga, at parang kalkulado ko lahat ng mga mangyayaring sunod sa buhay ko. Hawak ko ang Algorithm, ang perpektong Pseudocode ko. Lahat ng mga mangyayari alam ko na, na parang program na ako mismo ang sumulat. Oo, lahat.

Lahat siguro alam ko na.

Pwera ka.

Oo, pwera ka. Ikaw lang siguro yung hindi ko nakalkula. Malamang nga, ikaw pa lang yung nakarating dito sa pinaka-loob ko kung saan nakasulat ang matibay at napaka-walang maling source code ko. At doon nagsimula. Nakaramdam ang robot. Nakalimutan nya ang rason, at nagsimula syang malito. Biglang ikaw na lang yung naging rason. Ikaw na lang. Bakit, sino ka nga ba? Kung ikaw ang millenium bug, malamang hindi ako Y2K ready. Wala akong alam sa ganitong sitwasyon, pero bakit parang ikaw na lang ang alam ko? Unang beses ‘to sa buong buhay ko, sa tinagal ng run-time ng algo ko, pero kung Tekken ang buhay, eto ako, naka-hold ng forward, hindi man lang nag-tag, at handa nang mamatay.

Ikaw pa lang siguro yung nakarating dyan sa source code ko, o sa pinaka-kaluluwa ng isang taong katulad ko kung tawagin, kung saan ako pinaka-mahina, pinaka-hindi nagiisip, pinaka-talunan. Ano bang ginawa mo, at parang gusto kong sabihin sa buong mundo na mahal na kita? Hindi. Hindi lang siguro yun dahil sa mga mata mo na kaya akong lunurin, pero maging masaya pa rin na nalunod ako. Hindi. Nawala na ang rason, pero bakit parang wala pa ring mali?

Kung Java program ako, isa kang Exception na hindi ko alam i-throw. At siguro, kung sa C, kahit magcompile hindi ko na magawa. Ikaw ang Anomaly ng Matrix ko, at kahit si Agent Smith o Merovingian e natalo mo. Ikaw na nga ang “why”, pati ba ang “what” ikaw pa rin? Sabihin mo naman sa akin kung pano mo ‘yon ginawa. Bakit? Ikaw ba yung the One? Kung ikaw nga, at alam kong ikaw nga, sana ayos lang sa’yo.

Alam kong sinabi ko na sa’yo lahat, pero hindi ko alam kung naniwala ka. Pasensya na kung wala na akong magawang iba para maniwala ka. Salita. Yun lang. Pero hindi naman kasi “mahal kita” lang yung gusto kong sabihin e, marami pang iba. Hindi ko lang alam kung pano sabihin, o kung ano yung katumbas nun sa salita. Oo, hindi ko mahanap yung salita. Kahit siguro saan language – kahit sa C++ o Java, Pascal o Cobol, VBScipt o ActionScript. Kahit sa mas kumplikadong assembly language, o machine language. Kahit sa mga 1s at 0s ng binary, mga true o false ng boolean, o kahit saan pa.

Pagpasensyahan mo na ang nakayanan ng isang comsci na walang alam sa salita, pero ngayon, uulitin ko, at maghihintay ako sa sasabihin mo, kahit kailan pa yon at kahit anuman yon, gaya ng sinabi ko sa'yo: Mahal kita.